La Fin du Monde … dit gezegd zijnde


Galerie Transit presenteert momenteel een veelzijdige mix van grotendeels op een conceptuele leest geschoeide werken van de Brusselse kunstenaar Christophe Terlinden (°1969, Etterbeek). 
La Fin du Monde… is zijn tweede solotentoonstelling in de galerie.
“Geen art en geen chichi”
Zo klinkt de slagzin van Christophe Terlindens eigen onderneming Techtur. Ze laat de kunstenaar toe om alles te doen wat zogezegd geen kunst is. Met schijnbaar eenvoudige ingrepen of concepten haalt de kunstenaar complexe kwesties aan en verwijst hiermee naar de essentie van sociale, economische, politieke en poëtische vraagstukken. Hij brengt wijzigingen aan in onze onmiddellijke omgeving of aan bekende objecten, om op die manier de toeschouwer subtiel tot denken aan te sporen.

De expositie ‘La Fin du Monde… dit gezegd zijnde’ toont een variatie van tekeningen, foto’s, geluiden en objecten/sculpturen. De tekeningen zijn een reflectie op het ‘tekenen zonder reflectie’, namelijk tekenen met hulpmiddelen, die spontaan en automatisch patronen ontwikkelen. Ook het kinderlijke komt hierin tot uitdrukking: wat de kunstenaar als kind zo graag deed, kan hij nu als kunst, als een artistiek concept presenteren.
Foto’s uit het project ‘Verhalenboek’, dat Christophe Terlinden oorspronkelijk voor personen op leeftijd en anderen uitwerkte, worden nu uit hun voormalige context genomen en krijgen met een nieuwe tekst ernaast, een andere duiding. Deze tekst is het ‘Lorem Ipsum’, een standaard proeftekst uit het drukkerijwezen, met wortels in een stuk klassieke Latijnse literatuur uit 45 v. Chr. In de 16de eeuw gooide een onbekende drukker een zethaak met letters door elkaar, waaruit deze eigenlijk nietszeggende tekst ontstond. Doel van deze tekst is een lay-out te bekijken zonder afgeleid te worden door tekstuele inhoud.

Tenslotte toont Christophe Terlinden hoe kunstenaar en mecenas tot samenwerking kunnen komen. De kunstenaar stelde een overeenkomst op voor een lening die terugbetaalbaar is onder de vorm van kunstwerken. Als tegenprestatie ontvangt de verzamelaar, die de overeenkomst ondertekende, in de tijd gespreid een aantal kunstwerken. Jennifer Lee Hendrieksen is zo een verzamelaarster die het contract met Christophe Terlinden sloot. De expositie toont naast het viertalig ‘pact’, de kunstwerken die Jennifer op deze wijze, bijna zoals een abonnement op kunst, tot nu toe al gekregen heeft. Visueel resulteert dit project in een doorlopend werk van Christophe Terlindens oeuvre, waarbij tijdens de tentoonstelling werk wordt toegevoegd.
De galerieruimte, maar ook de tuin, kunnen bovendien opnieuw beleefd worden via een geluidsproject. Dit geluid is een extract van een ronde tafel discussie in Bozar, het Paleis voor Schone Kunsten, in Brussel, tijdens de Prijs Jonge Belgische schilderkunst 2003. Dit project roept herinneringen op aan het videowerk ‘Mais Pourquoi’, dat Terlinden in 2007 met zijn zoon Marcel maakte. Marcel herhaalt anderhalve minuut de woorden ‘mais pourquoi?’. Dit repetitieve en nutteloos herhalende is weerom de kern van de vraagstelling. Ironisch en op subtiele wijze, wordt er voortdurend iets, maar tegelijk niets, gezegd. Het project is veelzeggend in zijn eenvoud. Zo belanden we bij de aanvullende titel van de tentoonstelling: ‘… dit gezegd zijnde’.
[Sarah Gallasz]

Galerie TRANSIT